๛ஐ۩۞۩ஐ๛ Tesoro Segreto ๛ஐ۩۞۩ஐ๛ My SanCtuAry

 

มาถึง ณ จุดๆ นึงจู่ๆ เราก็รู้สึกว่าทำไมเราถึงเต็มไปด้วยความ "เห็นแก่ตัว"

 

อาม่าบอกว่าเมื่อคืนอากงเพ้อหนักเข้าขั้น

ยานอนหลับ 3 เม็ด บวกกับอีกหนึ่งเข็ม

ทำให้อากงนอนได้... ไม่นาน

แล้วก็เริ่มละเมอ ลุกจากเตียงเดินไปที่ประตูห้องบอกว่า

เปิดประตูสิ บริษัทเอาของมาส่งแล้ว... อากงทำเหมือนที่เคยทำกับสิ่งที่อากงรัก

พออาม่าพามานอนที่เตียง สักพักอากงกลุกอีกครั้ง

แล้วอากงก็ร้องบอกกว่าเอาวอล์คเกอร์มาสิ จะเข้าห้องแล้ว

คราวนี้ อากงทำสิ่งที่เป็นความเคยชินในพักหลังๆ เวลาอยู่บ้าน

ซึ่งก็คือการออกมากินข้าว เสร็จแล้วก็กลับเข้าไปนอนในห้อง

อากง... ที่ปกติแทบไม่มีแรงลุกจากเตียงเอง

กลับลุกขึ้น และเดินเองได้

มันน่ากลัวเกินไป...

 

 

เมื่อเช้า ตอนที่กำลังขับรถไปหาอากงที่โรงบาล

จู่ๆ เราก็รู้สึกว่า นี่ยังมีอะไรอีกตั้งเยอะ ที่เรายังไม่ได้ทำให้อากง

เรายังเรียนไม่จบ... ยังไม่ได้เอาปริญญามาให้อากงเลย

ที่อากงบอกอยากไปเที่ยวตรัง อยากไปกินหมูย่าง เราก็ยังไม่ได้พาไป

อากงอยากไปหาอาโก ไปไหว้กระดูกอาเหล่าม่าที่ไต้หวัน ก็ยังไม่ได้ไป

อากงยังไม่ได้ไปอเมริกา ไปเที่ยวบ้านอาเจ๊กใหญ่ ไปดูหน้าหลานสะใภ้

อากงยังมีอะไรอีกมากมายที่อยากทำ... แล้วเราก็ยังทำให้อากงไม่ได้

ความรู้สึกที่ว่าถ้าวันนึง เราจะไม่มีโอกาสที่จะทำให้อากงแล้วล่ะ

ถ้าเราไปฝึกงานแล้วกลับมาเจอว่าไม่มีอากงแล้ว... ความรู้สึกนี้มันทรมานชะมัด

 

พอไปถึงโรงบาล ไปนั่งคุยกับอากง แล้วก็เจอกับอากงที่เหมือนลอยๆ

เหมือนอากงไม่รู้สึกตัว... เป็นอากงที่จำไม่ได้แม้แต่ชื่อตัวเอง

ให้ตายสิ ถึงหมอจะบอกว่าเป็นอาการเบลอเพราะยานอนหลับก็เถอะ

แต่เราก็รู้สึกว่าอากงคงทรมานมาก

ตั้งแต่เมษาปีที่แล้ว อากงเข้าๆ ออกๆ โรงบาลมาครั้งนี้เป็นครั้งที่ 3

แต่แค่ 3 ครั้งในรอบหนึ่งปี ทำให้อากงอยู่บ้านไม่ถึง 2 เดือน

10 เดือนที่นอนอยู่ในโรงบาล ช่วงเวลาที่อากงมีควงามสุขก็มีแค่ตอนที่มีลูกมีหลานมาเยี่ยม

และตอนที่หมอบอกว่า หมออนุญาติให้อากงกลับบ้านได้

ครั้งแล้วครั้งเล่า ที่หมอให้กลับบ้าน แล้วพออีกวันนึง อาการอากงก็ทรุดลง

แล้วอากงก็หงอยเหมือนเดิม...

 

เมื่อเช้าตอนไปหาอากงพอเอารังนกให้อากง

อากงก็ถามว่า เท่าไหร่ แพงไหม ไม่มีเงินไม่ต้องซื้อก็ได้

อากง ที่จำแม้แต่ชื่อตัวเองไม่ได้ กลับมาห่วงเรา เพราะเหตุผลที่ว่าเราเป็นหลาน

อากงกลัวเราลำบาก... มัน...

เหมือนกับตอนที่เรามาเรียนที่กรุงเทพแรกๆ อากงโทรมาทุกเดือน

โทรมาถามว่าเงินพอใช้มั้ย... และทั้งๆ ที่เราบอกว่าพอ อากงก็จะส่งเงินมาให้ทุกครั้ง

ก็ด้วยเหตุผลเดียวกัน เพราะว่าเราเป็นหลาน...

เราอยากบอกว่าเงินที่อากงส่งมาให้ เรายังเก็บไว้ เรายังไม่ได้ใช้

และรังนกหรือหูฉลามที่อากงอยากกิน ต่อให้เราซื้อมาให้อากงหมดทั้งโลก

มันก็ยังเทียบไม่ได้ กับที่อากงให้เรามา

 

แล้วทั้งหมดที่เราทำมันก็ย้อนกลับมาตรงจุดที่ว่า

เราต้องการให้อากงอยู่ แค่เพื่อให้ตัวเองรู้สึกดี

หรือว่าอยากให้อากงรู้สึกดี ที่ได้อยู่

 

เราทำทั้งหมด เพื่อชดเชยความรู้สึกไม่ดีในใจตัวเอง
หรือเพื่อต้องการให้อากงมีความสุข...

 

เรามันคนเห็นแก่ตัว...

 

 

 

หลังจากที่ถูกปล่อยเกาะ เนรเทศตัวเองอยู่ที่บ้านคนเดียวมาก็เกือบจะครึ่งปี
ในที่สุดก็ได้ฤกษ์งามยามดี ที่อากง&อาม่าสุดที่รักจะย้ายนิวาสถานจากศิริราช
ที่พักชั่วคราว(ที่ค่อนข้างจะยาวนานนนน จนหมอทุกคนรู้จักอากงจากวีรกรรม ไข่นกกระทา)
ปิ๊กมาสู่บ้านเฮาแต่เก่าก่อน
ดังนั้นเจ้าจ๊ะเอ๋จึงได้รับภาระหน้าที่อันยิ่งใหญ่(ที่ไม่ได้มาพร้อมพลังอันใหญ่ยิ่ง)
ในการทำความสะอาดห้องอากงอาม่าที่ปิดตาย(เพราะอาม่าเอากุญแจไปด้วย -*-)มากว่าครึ่งปี
เริ่มด้วยการไปงัดห้อง เอร๊ยยยย ไม่ใช่ ไปไขกุญแจ
แร้วก็ปฏิบัติหน้าที่หลักคือการรื้อผ้าปูเตียง+ปลอกหมอน+ผ้าห่ม ไปซัก
ฟังเหมือนง่ายๆ ก็แค่ยัดเอาใส่เครื่อง รอๆๆๆๆ แล้วก็เอาไปตาก
แต่...... ชีวิตมันไม่ง่ายอย่างที่คิด
ในเมื่อมันเป็นเตียงอาม่าอากง......
ใครจะเชื่อ ว่าเตียงขนาด 6 ฟุต ที่มีคนแก่นอนกันแค่ 2 คน
จะมีพร๊อบประกอบเป็น หมอน(ใบโตๆ) 6 ใบ /หมอนข้าง 3 /ผ้าห่ม 4 /หมอนผ้าห่ม(ผ้าห่มที่พับเป็นหมอนได้) 1/
หมอนสามเหลี่ยม 1 ตุ๊กตาเน่า(ได้ข่าวว่านี่มันของตรุนี่นา) 2 ตัว
เอิ้วววววว นี่อากงอาม่าเปิดร้านขายเครื่องนอนเหรอไงค่ะ
คือเตียงแค่ 6 ฟุต แต่สามารถยัดสารพัดสิ่งลงไปบนเตียงได้
สรุปเบ็ดเสร็จ แค่ของบนเตียงอากงอาม่า ก็ทำให้เครื่องซักผ้าขนาด 12 กิโลต้องทำงานหนักถึง 4 รอบ ใน 1 วัน -*-
ยั๊งงงงงง ยัง มันยังไม่จบแค่เท่านั้น
บนเตียงอาม่าอากงยังมีอะไรให้พิศวงงงงวยได้อี๊ก
เนื่องจากจ๊ะเอ๋ไปเจอกับ คลอเร็ท กร๊ากกก มีตั้ง 3 รส
กะว่าจะลมหายใจสดชื่นนนนน กันตลอดเวลาเรยทีเดียวเชียว
(ว่าแต่ว่าจะมาใช้เดนทิสเตกะไอ้คุณหลานก็ได้ กินคลอเร็ทแหลกอย่างงั้นมิน่าฟันถึงได้ผุ 555+)
นอกจากคลอเร็ทแร้ว ก็ยังมี ไม้จิ้มฟัน ง่ะ -*- เอามาทำแป๊ะอะไรตอนนอนฟร่ะ
แบ็งค์ 20 ที่หลุดออกมาจากตรงไหนสักที่ของเตียง
กระดาษ+ปากกา จดโพยหวยของอาม่า-- อันนี้คาดว่าถ้าอาม่าฝันๆ อยู่จะได้ตื่นขึ้นมาจดได้ทันทีกันลืม 555+
ยาดม อันนี้น่าจะของอากงเวลาน้ำมูกไหล หายใจไม่ออก
ยาหอม เออ เอามายัดไว้ใต้หมอนจะช่วยอะไร + ฯลฯ ที่สุดจะสรรหามาบอก
สรุปแร้ว นี่มันห้องนอน หรือว่าห้องเก็บของฟร่ะคะ อากงอาม่า

 

ชาตินี้เจ้าเอ๋คงหนีไม่พ้น 2 ชื่อนี้

 

"แนท" "บอล"

 

แนทแรก... โคตรชอบมันเลย เหี้ยได้ใจ แต่ป่านนี้มันไปหัวหกก้นขวิดอยู่มุมไหนของโลกแล้วก็ไม่รู้

 

แนทที่สอง... แนทในตำนาน ไม่ขอกล่าวถึง มันเป็นความทรงจำที่โคตรดีที่สุดที่เคยมีมาครั้งนึงในชีวิต
(สำหรับคนๆ นี้ขอเลือกจำแต่สิ่งดีๆเพราะตลอดเวลาหลายปีที่คบกันมามีเรื่องราวดีๆ มากมายที่แนททำให้
...ยังคิดถึงตินนิลาของแนทเสมอ...)

 

แนทที่สาม... พี่รหัสคนสวย ณ L'Arts TU จะบอกว่าพี่เหมือนโอปอล์ชะมัด

 

แนทที่สี่... ล่าสุด พี่รหัสเมเจอร์ เพิ่งโทรคุยกันเมื่อตะกี้เป็นครั้งแรก
หลังจากที่เจ้าเอ๋หลงคิดว่าพี่มดเป็นพี่รหัสอยู่ราวๆ 2 สัปดาห์
ด้วยว่าถามพี่เจนนี่ไว้ว่าสมุทรปราการ 1 คือใคร พี่เจนนี่ตอบอย่างฉะฉานว่า"พี่มด"
เจ้าเอ๋เลยตามล่าหาพี่มดอย่างเต็มที่จนเจอตัวก็พุ่งตรงเข้าไปถามว่า

"พี่มดแอร์พอร์ตใช่มั้ยค่ะ"

พี่มดทำหน้าดีใจโพดแล้วตอบว่า"น้องจ๊ะเอ๋ใช่มั้ย"

แล้วก็บลา บลา บลา

สรุปเข้าใจผิดกันทั้งพี่ทั้งน้อง(รึเปล่า) หรือว่าพี่เค้าตั้งใจจะหลอกไอ้เจ้าเอ๋
อันนี้ก็ยังมิทราบได้

 

 

--------------------------------------------------------------------

จบเรื่องแนทๆ มาต่อที่บอลๆ

 

บอลแรก... ไม่บอกก็รู้ว่าคือพี่รหัสสุดสวาทขาดใจ
ที่จนถึงตอนนี้ก็ยังหาตัวยากเหมือนเคย ได้ข่าวว่าจะไปฝึกงานที่เชียงใหม่ด้วยนิ

 

บอลที่สอง... ไอ้น้องบอลมหาภัย

ใครจะไปคิดว่าเด็กม.5 จะกล้ามาขอเบอร์เจ้าเอ๋ที่อยู่มหาลัยปี 2

แล้วเจ้าเอ๋ก็ดันใจง่ายให้เบอร์มันไปด้วยนิ... จนถึงทุกวันนี้ก็ยังงงอยู่ว่าให้เบอร์มันไปได้เยี่ยงไร

ทั้งที่ทุกทีไม่เค๊ย ไม่เคยให้เบอร์คนที่มาขอเลย

แต่ตอนนี้มันก็ยังคงสภาพน้องสนิท(ขอตอบแบบดาราหน่อยเหอะ)

(โค้ดลับกินเด็ก)
แต่เอาจริงๆ เคยเคลียกะมันแล้วว่ายังไง๊ ยังไง มันก็ต้องเป็นน้องเจ้าเอ๋อยู่ดี

เพราะเจ้าเอ๋นิยมคนแก่มากกว่าเด็ก 555+

 

 

ปล.วันนี้ที่สนทนาธรรมกะแยมโคตรโดนนนนน  กุไม่ได้รู้สึกไปคนเดียวจริงๆ

ปปล.ขณะที่อัพสเปซเรื่องบอลๆ กุก็รู้สึกเหมือนเดจาวูกลับไปเรื่องน้องมหาภัยที่กุเคยเล่าให้ใครคนนึงฟัง

มันคลับลคล้ายคลับคลาว่ากุจะโดนอีกแล้วว่ะไอ้แยม

ปปลล.กุขอร้อง อย่าทำให้กุรู้สึกแย่ไปกว่านี้เล๊ย กุเกลียดความรู้สึกนี้จิงๆ ให้ดิ้นตาย

 

 

 

 

 

วันนี้มีภารกิจอันยิ่งใหญ่ในการอ่าน โออาร์

เครียดโคตร แต่พอเปิดมาเจออันนี้ ฮาแตกเลยให้ตายดิ

 

 

 

วันที่
1 โดนสเนป
2 โดนจอร์จ วีสลี่ย์
3 โดนเฟร็ด วีสลี่ย์
4 โดนเพอร์ซี่ วีสลี่ย์
5 โดนรอน
6 โดนคนในบ้านฮัฟเฟิลพัฟ
7 โดนกอยล์
8 โดนมัลฟอย
9 โดนศาสตราจารย์มักกอนนากัล
10 โดนแฮกริด
11 โดนดัมเบิลดอร์
12 โดนจินนี่ วีสลี่ย์
13 โดนโวลเดอมอร์
14 โดนดัมเบิลดอร์
15 โดนปุกปุย
16 โดนฟิลช์
17 โดนแฮร์รี่
18 โดนพีฟส์
19 โดนแมดอาย มูดดี้
20 โดนคนในบ้านกริฟฟินดอร์
21 โดนโทรลล์ในคุกใต้ดิน
22 โดนแครบ
23 โดนเมอร์เทิล
24 โดนคนในบ้านเรเวนคลอ
25 โดนล๊อกฮาร์ต
26 โดนคุณนายนอริส
27 โดนเฮอร์ไมโอนี่
28 โดนเนวิลล์
29 โดนซีเรียส แบลค
30 โดนด๊อบบี้
31 โดนเฮ็ดวิก

เดือน
1 ดักตีหัวด้วยไม้กายสิทธิ์ตาย
2 ใช้นิมบัส2000อัดตาย
3 ฉีดDDT(ยาฆ่าแมลง)ใส่จนตาย
4 ยิงด้วยธนูใส่จนตาย
5 ถูกเขวี้ยงลุกสนิซติดคอตาย
6 เอาบาซูก้ายิงตาย
7 เอาศิลาอาถรรพ์เขวี้ยงหัวตาย
8 เอาปากกาขนนกจี้เอวจนขาดใจตาย
9 โช๊กสแลมตายคาที่
10 เอาดาบเลเซอร์ฟันตาย
11 เขียนชื่อลงในเดทโนทให้ตาย
12 เอาปืนกลยิงตาย

ชื่อวัน
จันทร์ เพราะไปล้อเขาเรื่องหน้าตา
อังคาร เพราะขโมยเกมส์บอยแอ๊ดวานซ์ของเขาไป
พุธ เพราะไปขโมยอมยิ้มของเขา
พฤหัส เพราะไม่คืนเงินที่ยืมเขาไป
ศุกร์ เพราะไปแอบตบก้นเค้า
เสาร์ เพราะไปสปอยการ์ตูนเรื่องโปรดของเขา
อาทิตย์ เพราะไปชนะตอนที่พนันบอล

 

 

ขณะนี้เวลา 4.34 GMT.+7 ของเช้าวันที่ 18 ก.พ. 51
นุงจ๊ะเอ๋ลุกขึ้นมาอ่าน envi อีกรอบเป็นรอบที่เท่าไหร่ก็ป่วยการจะจำ
แต่...ก็ยังไม่get เหมือนเดิม
 
โหมดบ่นๆ
คือ อาจารย์ค่ะ หนูจะไม่บ่น จะไม่ว่าอะไรเลย
ถ้าหนูโง่เอง แบบอาจารย์สอนแล้วหนูโง่ หนูไม่เข้าใจ
แต่... นี่อาจารย์ไม่สอน
เข้าห้องเปิด DVD เข้าห้องแจกชีต เข้าห้องสั่งงาน
แล้วก็หาย...
ไม่งั้นเวลาสอนอาจารย์ก็แบบ speed up to the world outside
ซะจนอยากถามว่า ถ้าเวลาอันน้อยนิดของอาจารย์มีค่ามากมายนัก
ลาออกซะดีมั้ยค่ะ ออกไปทำอะไรที่อาจารย์ต้องการ ดีกว่าให้พวกหนูมานั่งเสียเวลาลุ้น
ว่าวันนี้อาจารย์จะมามั้ย อาจารย์จะเข้ากี่โมง(อย่างเข้าบ่ายสามครึ่งเลิกสี่โมงไรงี้)
หรือว่าวันนี้จะได้ดู DVD เรื่องไรอีก จะมีงานไรที่เราไม่รู้เรื่อง(เพราะยังไม่ได้เรียน)ให้ทำมั้ย
เอ่อ แล้วประโยคเด็ดที่พวกหนูได้ยินมาแล้วเจ้าจ๊ะเอ๋คงจะจำจนวันตายก็คือ
"ถามจริงๆ เถอะวันนี้ครูสอนรู้เรื่องมั้ย"
"เอ่อ ก็ไม่ค่อยรู้เรื่องเท่าไหร่ครับ"
"ครูตั้งใจสอนให้ไม่รู้เรื่องเองแหละ ก็พวกเธอเสียงดังกันอย่างนั้น"

เอ่อ ตั้งใจสอนให้ไม่รู้เรื่อง แต่จากประสบการณ์ 2 วิชากับอาจารย์
ทำให้นุงจ๊ะเอ๋รู้ว่านั่นแหละ อาจารย์พยายามสอนรู้เรื่องที่สุดแล้ว
หรือไม่ถ้าเป็นแบบที่อาจารย์บอกว่าตั้งใจสอนให้ไม่รู้เรื่องจริง
แล้ว...พวกนุงจ๊ะเอ๋ที่นั่งหน้าสลอนรอการสอนของอาจารย์ล่ะ
ไม่เห็นหัว เห็นใจกันบ้างเลยเหรอว่ายังมีนักศึกษาอีกกว่าครึ่งห้องที่(พยายาม)ตั้งใจฟังที่อาจารย์สอน
แต่(พยายาม)ฟังเท่าไหร่ก็ไม่เข้าใจ
กำ กำ กำ กำ กำ กำ อยากบ่นเป็นคำๆ นี้สักล้านๆ รอบ

แล้วเช้านี้มาดูกัน ว่าผลจากการอ่านชีต(เบลอๆ + ไทยคำอิงค์คำ + สารพัดจะทำให้ปวดหมอง)จะเป็นยังไง

ปล.มาตอนนี้รู้สึกรักอาจารย์ Philo จับใจ